-Wat zou ik gaan doen met haar?
-Hoe reageert ze vandaag?
-Hoe loopt ze?
-Moet ik haar weer met moeite meesleuren?
-Is ze stijf?
Ik loop naar binnen en ze doet haar oortje naar voren als ze me ziet. Wat een fijn gevoel ik dat toch altijd als ze zo reageert. Ik doe de zadelkast open en pak daar me poetskist uit en zet deze buiten neer. Met wat aarzeling neem ik Fleur maar naar buiten. Ze loopt wat moeilijk door de bocht en struikel over een losse steen. 'Shit, shit, shit niet weer' denk ik. Eenmaal buiten loopt ze prima op de stenen. Gelukkig!
Ik poets haar en borstel haar manen en staart goed door. Op haar 1e wandeling weer moet ze er wel goed uitzien. Ze liep wat moeilijk maar het ging steeds beter. Wat was dat een goed gevoel! Eindelijk weer de super mooie bosritten met mijn topper! Als ze haar vrienden in de wei ziet staan word Fleur gek ze wil zo graag mee. De paarden galopperen van plezier langs het hek en sommige lopen met ons mee. Een klein rondje lopen en ze was al weer super blij. Haar oortjes de hele tijd naar voren en fijn door het bos kijken. Toen we weer bij stal aankwamen vond ze het wel jammer dat ze de stal in moest. Eerst even de benen afgespoeld en toen het dekentje weer op en ze was net optijd voor etenstijd. Ik geef haar een kus en een aai.
"Tot morgen topper"
Geen opmerkingen:
Een reactie posten